Ooievaar

Niet veel mensen weten dat ik een liefde voor ooievaars koester.
Waarom? Geen idee!

Misschien omdat je ze bijna nooit ziet in Nederland? In ieder geval zag ik mijn eerste echte ooivaar in het wild pas een paar jaar geleden in Knokke, een loslopend exemplaar in een weiland.
Afgelopen zomer zag ik in Andalusie voor het eerst echte nesten met ooievaars er op (in?), zo heel klassiek op oude torens en zendmasten. Als een kind zo blij was ik dat ik dat in het echt mocht aanschouwen.
Afgelopen week in Portugal zag ik het weer! En nu wilde ik ook een foto. Dus ik steeds dichterbij, nog dichterbij en toen .... vlogen ze weg .....
Je kan dit goed zien op de foto's.

Ik las gisteren in de Baarnsche Courant dat er na ruim 50 jaar in Eembrugge ook weer een bevolkt ooievaarsnest is, dus wie weet zijn ze nu ook dicht bij huis te spotten.

Zou mijn voorliefde voortkomen uit het feit dat ik vroeger op de kleuterschool door zuster Agatha een keer de bijnaam "juffrouw Ooievaar" kreeg? Ze zei het met een warme glimlach, ik heb het nooit als vervelend ervaren.
Zelfkennis.... hoewel ik over het algemeen behoorlijk zacht en meegaand ben, kan ik soms ook heel bitcherig vinden dat iedereen gewoon naar mij moet luisteren omdat ik nu eenmaal gelijk heb, haha!

Blessure"leed"

Een blessure maakt dat ik minimaal twee weken niet mag hardlopen, dus ik wandel nu langs de vloedlijn bij Monte Gordo in Portugal.

Door de wandeling zie ik wel meer van de schelpen, krabben en andere dingen die hier zoal aanspoelen. Interessant, juist als je niet zoekt vind je mooie items. Mooie metafoor ook.

Ik weet nog niet zo goed hoe ik het mee naar huis krijg, afgezien van de breekbaarheid ruiken ze ook nogal naar dooie vis en dat is, als je alleen handbagage hebt, niet zo tof.

Ook zag ik nog twee maal een soort van grafboeket...

In plaats van hardlopen moet ik de komende tijd in ieder geval IEDERE DAG buik- en rugspieren trainen, core oefeningen dus. Als ik over 4 weken opnieuw aan de kust ben, heb ik in ieder geval een bikinibody met sixpack en mag ik misschien ook weer hardlopen.

(Race)Fietsen

Om te beginnen, wat is eigenlijk het goede (werk)woord: racefiets(en), wielren(nen)fiets(en) of gewoon fiets(en)?

In ieder geval, ik heb sinds kort weer een racefiets. Leek mij een mooie manier om, naast het hardlopen, het duurvermogen te verhogen, daarbij is fietsen minder belastend.

Ik heb een haat/liefde verhouding met racefietsen: vroeger heel veel gedaan maar ik herinner me vooral de tegenwind,  de regen en eindeloze polderwegen. Genoeg redenen dus om een racefiets zo'n 25 jaar uit mijn leven te bannen. Maar nu staat er er weer een te blinken in de schuur! Fiets voor weinig overgenomen van iemand die er (ook) helemaal klaar mee was, eerst maar eens kijken hoe het mij weer zou bevallen in plaats van gelijk de nieuwste carbonfiets te kopen. Nieuw stuurtape erop (het oog wil toch wel iets) en na de eerste rit ook nieuw zadel, jemig wat had ik een zadelpijn! 

Door een blessure hardloop ik even niet, dus kan ik mooi mijn fiets-skills vergroten.

Want wat moet ik wennen aan mijn enkelvoudige remmen en mijn pedalen!

Gisteren ben ik "ouderwets" (ja, dit is mij vaker gebeurt) uit de bocht gevlogen; in plaats van remmen of sturen doe ik niets (behalve vloeken) en kom tot stilstand in de struiken en tegen bomen (vroeger) of hoge stoep (recent). Moet toch eens uitzoeken welk schakeltje in mijn hersenen op zo'n moment niet werkt ...

Andere minpunten van gisteren waren de vergeten bidon en blijkbaar het dragen van een korte broek (alle andere racefietsers waren in het lang). Geldt voor fietsen ook <15 graden = lange tight?

Pluspunt: het ontbreekt me niet aan conditie.

Conclusie: het is best leuk om weer te fietsen!

Outfit of the day

Vorige week droeg ik blij een nieuw T-shirt, met geborduurde cactussen er op. Mijn zoon zei savonds: leuk T-shirt! En hij vroeg ook: vonden ze het op je werk leuk? 

Helaas... Op mijn werk hoor ik zelden "wat zie je er leuk uit", "nieuwe schoenen? Cool!" of "naar de kapper geweest?". Mijn directe collega's zijn allemaal mannen en ICTers. En dan werken wij bij een VG instelling. Dat klinkt zo bij elkaar niet erg hip en modebewust. Haha, dat is het ook niet! (er zijn uitzonderingen hoor). 

Is het belangrijk? Nee waarschijnlijk niet echt.

Is het voor mij belangrijk? Eh.... ja, ik vind mode en styling leuk en ik kan genieten van mensen die werk maken van hun outfit.

Vandaag droeg ik voor het eerst mijn fantastische overhemd met flamingo's. Je raadt het al: NIEMAND heeft er iets van gezegd. Natuurlijk is er de mogelijkheid dat IEDEREEN het een afschuwelijke blouse vond, maar heeee, zeg nou zelf... helemaal te gek toch: 

Mijn zoon werkt bij The Sting en daar wordt dagelijks iemand gekozen met de leukste outfit of the day. Ik denk niet dat deze pluim ooit bij mijn werk wordt ingevoerd, dus ik verzoen me met vele likes op Instagram en een appje van zoonlief dat ik vandaag zeker gewonnen zou hebben.

KHA

Een jaar geleden zette ik een stap met grote positieve gevolgen. Ik had het eerder niet aan gedurfd, het leek me niets voor mij, ik dacht het niet te kunnen.

Ik vond mezelf al een poos te zwaar. Het gaat er niet om of ik wel of niet dik was, feit was dat ik niet blij werd van gewicht. Mijn bmi zat aan de max van wat nog gezond was en ik wist ... Als ik niets doe heb ik over paar jaar echt overgewicht. Maar al twee jaar mislukte iedere lijn poging jammerlijk en ik had de moed een beetje opgegeven.

Eind april 2015: aangestoken door het positieve resultaat en enthousiasme van vriendin Daphne begon ik dan toch: koolhydraat arm eten. Ik noem het bewust geen dieet. Het is echt een andere manier van doen & laten, een leefstijl. 

Al snel voelde ik me fitter en energieker. En ik viel af... En het bleef er ook af!

-10kg vergeleken met vorig jaar! Daar ben ik echt heel trots op.

En heus, ik snoep wel eens taart, drink ik een wijntje, eet ik chips of croissantjes. Daar geniet ik dan heel erg van en daarna hoef ik het ook weer even een poosje niet. Daarbij, als je koolhydraat beperkt gewend bent, voel je je na een aantal maaltijden met koolhydraten gelijk weer opgeblazen en slomig.

Is er dan geen nadeel? Jawel, lunch maken voor werk is altijd wel een gedoe (boterhammen smeer je sneller dan een salade maken oid) en na een lange werkdag is een snelle pizza of blik soep geen optie. Ander nadeel? Ik heb heel veel nieuwe kleren moeten kopen, haha!

Hilversum City Run

De Hilversum City Run en ik is zoiets als: ken je de mop van die vrouw die in Hilversum gaat hardlopen? Ze ging niet. Sjaak Afhaak was er niks bij. 

Blessures (2x), ziek (voedselvergiftiging, toen nog wel 5km gelopen in plaats van de 10), wedstrijdangst (1 of 2 keer?) en ander gedoe.

Een keer 10km lopen op dit parcours stond dus op mijn bucketlijst (heb drie keer de 5 gelopen).

Een keer 10 km onder het uur lopen staat ook op mijn bucketlijst by the way, maar ja ... misschien beter deze te verplaatsen naar lijst "dream on".

Vandaag niks Sjaak Afhaak, het rondje keurig volbracht zonder te wandelen of te stoppen. Ik vond het best zwaar, parcours is niet zo vlak namelijk.

Tijd van City Pier City 2016 niet verbeterd (dat was paar weken geleden eigenlijk wel het plan, maar ik wist dat ik door omstandigheden daar niet voldoende voor had getraind en gerust) maar wel onder de 1.05 gebleven, dus prima.

Op de foto zie je mij, net gefinished, moe,  beetje teleurgesteld dat ik niet harder kon, trots dat ik het maar weer mooi gerend heb, en dankbaar dat er lieverds speciaal voor mij waren gekomen!

Hernia

Vier jaar geleden ben ik ge-opereerd aan een hernia. Afgelopen week werd ik daar nog eens extra aan herinnerd: twee maal door Facebook (middels die irritante vraag of je een herinnering wil delen) en doordat ik in de sportschool een "hernia maatje" tegen kwam.

Ja, ik schrijf extra. Want hoewel ik natuurlijk niet meer iedere dag aan de operatie of het lange herstel denk, zeg ik wel altijd dat ik door mijn hernia levenslang heb gekregen. Dat klinkt heftig, maar zo hevig is de praktijk nou ook weer niet. Wel een rekening houdend met.

Ik neem jullie even mee in het leven na een hernia:

* echt lang stil staan (zonder steuntje) lukt niet meer > staande recepties of lang wachten op de trein zijn daarom niet leuk.

* zitten op slechte stoelen is een drama. Mijn werkplek is bijvoorbeeld helemaal passend voor mij gemaakt.

* buik - en rug spieren moeten zeer regelmatig getraind (dat vind ik meestal niet zo erg, maar het is wel een moetje)

* regelmatig een massage nemen om alles soepel te houden (dat is geen straf natuurlijk, alleen wel een beetje voor mijn portemonnee)

* vermijden van stress (dat is voor iedereen beter!)

* investeren in goed matras en kussen (ach die arme portemonnee van mij)

* warmte! Ik kan slecht kou en/of vochtigheid verdragen. Dus wens ik lange zomers en verder word ik, als het maar even kan, door Lief naar een zonnig oord gevlogen.

* bij het minste pijntje in rug of tinteling in been gaan gelijk alarmbellen af ... Het zal toch niet weer ...

Gelukkig gebeurt dit niet zo vaak (meer).

Ik sport veel, maar tegelijkertijd is het altijd goed opletten, rustig opbouwen, niet forceren, luisteren naar mijn lichaam. En accepteren dat bepaalde dingen niet gaan: zittende vooroverbuigingen of een lotushouding krijg ik niet meer voor elkaar. Bye bye yoga klas dus.

Bye hernia!

Foto herinnering van Facebook deze week >  bloemen gekregen na mijn operatie april 2012