2015

 Het was voor mij een bijzonder jaar, met persoonlijke overwinningen en veel mooie ervaringen.

Hoewel de situatie in de wereld niet fraai is en veel mensen in mijn omgeving tegenslag ervaren, was 2015 voor mij toch het jaar waarin de zon na lange periode van grijzigheid weer ongegeneerd ging schijnen.

Ik werd 50 en had zowel een zelf georganiseerde topdag met al mijn jongens, als een verrassingslunch met collega's en een verrassingsdiner met vriendinnen.

Het doen van de training Mindfulness in maart/april is een van de beste beslissingen die ik ooit in mijn leven nam. Het heeft mijn kijk op mijn leven zo definitief (en positief) veranderd!

Ik heb heerlijke vakanties/reizen gehad met mijn lief. Wat boffen we toch dat we dit kunnen doen en het samen zo leuk hebben.

Ergens half april, geïnspireerd door het succes bij een vriendin, heb ik besloten te kiezen voor koolhydraat-beperkt eten. Al snel voelde ik me gezonder en fitter, en inmiddels ook 10 (!) kg. lichter.

De "hardloopwedstrijdstress" overwonnen met hulp van mijn jongste zoon, maar vooral ook door mijn eigen veranderde gedachten.

Een lange wens in vervulling laten gaan, ik ben gaan leren kickboksen. Ik ben de oudste van de klas maar zeker niet de minste en al helemaal niet de dikke.

Mijn lief, toffe zoons, werk/een baan, geen geld- of gezondheidszorgen, leuke vriendinnen, een lieve mama van 91, een gezellig huis met een hond en een poes, een Michael Kors tas ;-)

ik ben een gezegend mens!

Sokken enzo

Het is voor mij onbegrijpelijk dat er mensen zijn die zich verheugen op het feit dat het weer vroeg donker wordt/kaarsjes aan etc. Gezellig vinden ze dat. Ik vind kaarslicht leuk als het een zwoele zomeravond is, als het zo tegen 22.30uur pas donker wordt en je lekker in de tuin zit...

Om 17uur donker, kou, grijs weer, ik heb helemaal niks met de herfst en de winter. Ondanks dat ik een groot mode liefhebber ben, zie je mij nooit naar de winkel rennen voor de nieuwe collectie winterjassen. Ik word zelfs een tikje deprie als ik deze begin augustus al in de winkel zie verschijnen. Ik vind het net als panty's, sokken, wollen truien, sneeuwlaarzen en handschoenen gewoon ondingen.

Ik hou van blote voeten in slippers of sneakers, van blote benen onder een jurk, van hoogstens een vest aan als je naar buiten gaat. Van blauwe luchten met een stralende zon, van bomen met groene bladeren.

Ondanks mijn steeds meer mindfull staat van zijn, wil dat ten aanzien van de aankomende 2 jaargetijden nog steeds niet lukken. Ik zie nu al op tegen het, wat mij betreft, dieptepunt van het jaar: als de wintertijd ingaat.

En vandaag was de eerste dag van de glijdende schaal naar beneden: ik heb sokken aan moeten doen in verband met te koude voeten.

Hardlopen

Hardlopen (dat werd toen nog joggen genoemd) doe ik al tijdens de middelbare school leeftijd: met vriendin Ellen regelmatig een rondje Sloterplas. Vervolgens kwam het hardlopen pas weer in beeld nadat ik 2 kinderen had gebaard en in Baarn woonde; genoeg bos om doorheen te rennen.

Vanaf 2006 is het hardloopvirus echt toegeslagen: lid geworden bij een atletiekvereniging en meedoen met wedstrijden. Beide waren eigenlijk geen succes: het duurde een tijdje voordat ik door had dat hardlopen in een groep niks voor mij was en ach... laten we het over de wedstrijden maar helemaal niet hebben, stress van te voren (als ik maar niet als laatste eindig) en stress erna (vreselijke finish foto, ik ben te dik, wat loop ik toch langzaam etc)

Bepaald geen plezier dus. Bizar, want was ik niet gaan hardlopen voor ontspanning, rust in mijn hoofd en gezondheid? Later toch nog wat mijlpalen bereikt (o.a. de halve marathon van Amsterdam) maar de blije staat van zijn bereikte ik niet. Wel creëerde ik door al die zinloze gedachtes een complete wedstrijdangst.

Een hernia + operatie + lang herstel schudde de boel flink op. En ik wist daardoor dat ik wel wilde hardlopen, gewoon voor de fun, voor mezelf, zonder betere tijd of ander streven. Onze leuke labrador heeft hier een grote bijdrage aan geleverd, lekker samen in het bos! Wat haar de ere titel "hardloophulphond" heeft opgeleverd. 

Afgelopen winter toch maar weer eens een rondje Wintercup meegedaan. Met mijn jongste zoon samen (hij bleef met mij lopen terwijl hij zoveel sneller kan) en onder aanmoediging van Lief. Zowaar kon ik de druk van presteren/vergelijken weerstaan en hoefde ik alleen te genieten: want hoe leuk en bijzonder is het om samen met je zoon een wedstrijdje te lopen? 

Zou er dan toch een ommekeer in gedachten mogelijk zijn?

Vanmorgen in m'n uppie meegedaan aan de Dorpsloop in Hoevelaken. En ik heb er van genoten! Hardlopen zoals ik het ooit voor ogen had: gewoon doen wat je kan, geen vergelijk en vooral trots op je eigen prestatie zijn!

HSP

HSP = highly sensitive person

Een HSP is meer dan gemiddeld gevoelig voor indrukken en prikkels en merkt meer signalen en details op. Alle indrukken worden uitgebreider en intensiever gefilterd dan bij de gemiddelde mens.

Al jaren weet ik dat ik hooggevoelig ben. Ik zie het als een eigenschap van mij, het hoort bij mij en ik ervaar dit zowel positief als negatief. 

Door mijn werk als autismecoach (en de daarvoor gevolgde opleidingen) heb ik ook meer inzicht gekregen in mijn eigen overprikkelingen en door de mindfullnes training heb ik beter geleerd om eventuele overprikkelingen te accepteren (en er niet tegen te vechten).

Afgelopen zondag was zo'n dag dat de overprikkeling keihard en onverwacht toch toesloeg. Een korte impressie:

*Lief haalde op geen enkele manier zijn doel bij de 10000 meter (ik voel dan echt van binnen zijn teleurstelling en gevecht)

*i.vm. kijken naar volgende wedstrijd moesten we gehaast naar een ander stadion. Met de auto (we konden meerijden met iemand) i.p.v. de metro waardoor ik wel in 1x totaal mijn oriëntatie gevoel kwijt was.

*in het volgende stadion heerst spanning, Nederlander C maakt kans op goud! We kennen iedereen goed, dus veel geklets.

*de wedstrijd begint en is spannend. Ik kan niet goed tegen "spannend" en ga klein beetje achteraf zitten.

*vervolgens zie ik een andere (Nederlandse) atleet instorten. Het ziet er serieus niet goed uit. Ik ben in verwarring, ziet niemand dit, wat moet ik doen?

*atleet stapt uit, ik er heen, gelukkig inmiddels meer mensen die zich bekommeren. Tranen springen mij in de ogen als ik zie hoe de atleet, in zijn totale onwel zijn, toch meteen zijn echtgenote probeert gerust te stellen

*C wordt wereldkampioen, vreugde/vreugdetranen

*andere atleet hersteld goed en kan zelf naar huis, opluchting!

Iedereen is blij, trots, opgelucht etc en drinken met elkaar koffie en kletsen er flink op los.

En ik? Ik ben kapot! En stil. En trek me beetje terug om mezelf recht te krijgen.

Dat wordt door anderen verkeerd geïnterpreteerd: er komen vragen of ik het niet leuk vind in Lyon? Ik antwoord dat ik hartpijn heb, dat het me emotioneel raakt deze dag (dat had ik paar jaar geleden nooit gedurfd). Nu vinden ze mijn antwoord misschien gek, maar dat boeit me niet (leve de mindfullnes)

Daarna huil ik een poosje bij lief en gaan we naar het hotel. Daar kom ik na rustig liggen en lezen weer tot rust.