Sokken enzo

Het is voor mij onbegrijpelijk dat er mensen zijn die zich verheugen op het feit dat het weer vroeg donker wordt/kaarsjes aan etc. Gezellig vinden ze dat. Ik vind kaarslicht leuk als het een zwoele zomeravond is, als het zo tegen 22.30uur pas donker wordt en je lekker in de tuin zit...

Om 17uur donker, kou, grijs weer, ik heb helemaal niks met de herfst en de winter. Ondanks dat ik een groot mode liefhebber ben, zie je mij nooit naar de winkel rennen voor de nieuwe collectie winterjassen. Ik word zelfs een tikje deprie als ik deze begin augustus al in de winkel zie verschijnen. Ik vind het net als panty's, sokken, wollen truien, sneeuwlaarzen en handschoenen gewoon ondingen.

Ik hou van blote voeten in slippers of sneakers, van blote benen onder een jurk, van hoogstens een vest aan als je naar buiten gaat. Van blauwe luchten met een stralende zon, van bomen met groene bladeren.

Ondanks mijn steeds meer mindfull staat van zijn, wil dat ten aanzien van de aankomende 2 jaargetijden nog steeds niet lukken. Ik zie nu al op tegen het, wat mij betreft, dieptepunt van het jaar: als de wintertijd ingaat.

En vandaag was de eerste dag van de glijdende schaal naar beneden: ik heb sokken aan moeten doen in verband met te koude voeten.

Hardlopen

Hardlopen (dat werd toen nog joggen genoemd) doe ik al tijdens de middelbare school leeftijd: met vriendin Ellen regelmatig een rondje Sloterplas. Vervolgens kwam het hardlopen pas weer in beeld nadat ik 2 kinderen had gebaard en in Baarn woonde; genoeg bos om doorheen te rennen.

Vanaf 2006 is het hardloopvirus echt toegeslagen: lid geworden bij een atletiekvereniging en meedoen met wedstrijden. Beide waren eigenlijk geen succes: het duurde een tijdje voordat ik door had dat hardlopen in een groep niks voor mij was en ach... laten we het over de wedstrijden maar helemaal niet hebben, stress van te voren (als ik maar niet als laatste eindig) en stress erna (vreselijke finish foto, ik ben te dik, wat loop ik toch langzaam etc)

Bepaald geen plezier dus. Bizar, want was ik niet gaan hardlopen voor ontspanning, rust in mijn hoofd en gezondheid? Later toch nog wat mijlpalen bereikt (o.a. de halve marathon van Amsterdam) maar de blije staat van zijn bereikte ik niet. Wel creëerde ik door al die zinloze gedachtes een complete wedstrijdangst.

Een hernia + operatie + lang herstel schudde de boel flink op. En ik wist daardoor dat ik wel wilde hardlopen, gewoon voor de fun, voor mezelf, zonder betere tijd of ander streven. Onze leuke labrador heeft hier een grote bijdrage aan geleverd, lekker samen in het bos! Wat haar de ere titel "hardloophulphond" heeft opgeleverd. 

Afgelopen winter toch maar weer eens een rondje Wintercup meegedaan. Met mijn jongste zoon samen (hij bleef met mij lopen terwijl hij zoveel sneller kan) en onder aanmoediging van Lief. Zowaar kon ik de druk van presteren/vergelijken weerstaan en hoefde ik alleen te genieten: want hoe leuk en bijzonder is het om samen met je zoon een wedstrijdje te lopen? 

Zou er dan toch een ommekeer in gedachten mogelijk zijn?

Vanmorgen in m'n uppie meegedaan aan de Dorpsloop in Hoevelaken. En ik heb er van genoten! Hardlopen zoals ik het ooit voor ogen had: gewoon doen wat je kan, geen vergelijk en vooral trots op je eigen prestatie zijn!

HSP

HSP = highly sensitive person

Een HSP is meer dan gemiddeld gevoelig voor indrukken en prikkels en merkt meer signalen en details op. Alle indrukken worden uitgebreider en intensiever gefilterd dan bij de gemiddelde mens.

Al jaren weet ik dat ik hooggevoelig ben. Ik zie het als een eigenschap van mij, het hoort bij mij en ik ervaar dit zowel positief als negatief. 

Door mijn werk als autismecoach (en de daarvoor gevolgde opleidingen) heb ik ook meer inzicht gekregen in mijn eigen overprikkelingen en door de mindfullnes training heb ik beter geleerd om eventuele overprikkelingen te accepteren (en er niet tegen te vechten).

Afgelopen zondag was zo'n dag dat de overprikkeling keihard en onverwacht toch toesloeg. Een korte impressie:

*Lief haalde op geen enkele manier zijn doel bij de 10000 meter (ik voel dan echt van binnen zijn teleurstelling en gevecht)

*i.vm. kijken naar volgende wedstrijd moesten we gehaast naar een ander stadion. Met de auto (we konden meerijden met iemand) i.p.v. de metro waardoor ik wel in 1x totaal mijn oriëntatie gevoel kwijt was.

*in het volgende stadion heerst spanning, Nederlander C maakt kans op goud! We kennen iedereen goed, dus veel geklets.

*de wedstrijd begint en is spannend. Ik kan niet goed tegen "spannend" en ga klein beetje achteraf zitten.

*vervolgens zie ik een andere (Nederlandse) atleet instorten. Het ziet er serieus niet goed uit. Ik ben in verwarring, ziet niemand dit, wat moet ik doen?

*atleet stapt uit, ik er heen, gelukkig inmiddels meer mensen die zich bekommeren. Tranen springen mij in de ogen als ik zie hoe de atleet, in zijn totale onwel zijn, toch meteen zijn echtgenote probeert gerust te stellen

*C wordt wereldkampioen, vreugde/vreugdetranen

*andere atleet hersteld goed en kan zelf naar huis, opluchting!

Iedereen is blij, trots, opgelucht etc en drinken met elkaar koffie en kletsen er flink op los.

En ik? Ik ben kapot! En stil. En trek me beetje terug om mezelf recht te krijgen.

Dat wordt door anderen verkeerd geïnterpreteerd: er komen vragen of ik het niet leuk vind in Lyon? Ik antwoord dat ik hartpijn heb, dat het me emotioneel raakt deze dag (dat had ik paar jaar geleden nooit gedurfd). Nu vinden ze mijn antwoord misschien gek, maar dat boeit me niet (leve de mindfullnes)

Daarna huil ik een poosje bij lief en gaan we naar het hotel. Daar kom ik na rustig liggen en lezen weer tot rust.

Kaarsje branden

Gedoopt, 1e Heilige Communie gedaan; ik kom uit een Rooms Katholiek gezin. Alle 5 de kinderen hebben Maria als een van de drie doopnamen. Ik heet officieel Johanna Maria Cornelia. En we noemen haar Anne Marie. Als 7 jarige kon ik wel door de grond zakken van schaamte toen ik door een arts in het ziekenhuis werd aangesproken met 'Johanna Werkhoven' ik vond Johanna zo suf klinken. Volgens mij heb ik mij toen al voorgenomen dat ik mijn kinderen later suffe doopnamen zou besparen. 

Maar ik wijk af. Hoewel ik niet gelovig ben, heeft de RK kerk nog wel een bepaalde magie voor mij. De geur van wierook uit de kerk en Gregoriaans gezang blijven fijn. Ik bezit een aardige collectie Maria beeldjes en op vakanties wordt de plaatselijke kerk of kathedraal meestal wel bekeken. Want wie weet valt er iets fraais aan de verzameling toe te voegen of kan er een kaarsje worden gebrand ter herdenking aan overleden dierbaren/ter kracht voor wie dit nodig heeft. 

De laatste jaren is het kaarsje branden in vele kerken vervangen door het aandoen van een elektrisch kaarsje. Een afknapper van jewelste. 

Maar vandaag was het een mooie dag: in de kathedraal van Lyon, de Notre Dame de Fourviere, wordt het echte kaarsje branden nog in ere gehouden. Chapeau!

Ik heb er een voor jou gebrand pap ❤️

Lyon

Ik ben een week in Lyon. Lief doet mee aan de Word Masters Athletic Championship alhier.

Ik ben in geen jaren in Frankrijk geweest, terwijl ik hier eerder (in mijn zogenaamde vorige leven) zo vaak op vakantie ben geweest.

De eerste impressies:

- Lyon is een leuke stad (dus: volgende keer stoppen en rondlopen en 2 dagen later pas verder als je naar het Zuiden rijdt)

- veel Fransen praten nog steeds Engels a la inspecteur Clouseau of ze spreken nog steeds helemaal geen Engels

- er loopt hier een Nederlands mevrouwtje rond die zich regelmatig vergist en dan Spaans spreekt in plaats van Frans (moi)

- in Lyon wordt veel gebruik gemaakt van de step. Leuk, ik ga opnieuw proberen dit in Baarn ook trending te krijgen.

- de WiFi is prut. Maar kan geen vergelijk maken met 'vroeger', 30 jaar geleden hadden we nog nooit van WiFi gehoord.

- Feit: Pernod/Ricard smaakt nog steeds het lekkerst op een Frans terras

- er zijn best veel bedelaars in Lyon 

Electro

Heeeel vroeger speelde ik Electro. Ken je dat? Het was een soort vraag- en antwoordspel, als je de vraag goed had brandde het lampje groen en bij fout rood. Er waren makkelijke kaarten met vragen en moeilijke.

Ik weet nog heel goed dat er op een van de kaarten een plaatje was van de rots van Gibraltar met een aapje. Ik weet alleen de context van de vraag niet meer. Vlaggen? Europa?

Het intrigeerde mij, die rots met die apen in Zuid Spanje. Het zou vast niet lijken op de apenrots in Artis. Veel verder was ik als kind namelijk nog niet geweest.

Ha en vandaag heb ik de rots EN de apen in het echt gezien, hoe leuk is dat!

Bloggen

Het bloggen is al begonnen en ondertussen probeer ik iets leuks te maken van deze site qua look and feel. Al vele avonden verdiep ik mij in zaken als Bloglovin, widgets toevoegen, leeslijsten etc. en nog steeds is het niet naar mijn zin. Het gaat ook niet echt makkelijk moet ik zeggen.
Ik rommel nog even door, eens zal het goed komen.